| |
|
KSIĘGA ... zobacz wpisz się ... 
LINKI ... Ci ludzie fotolog- Buczusia i Mój Czarna311 Brudka Buczko Moje Agutka Madziulka Frucia Mój blog Elka Polgagowa Gosia Majka 
Trzeba być prawdziwym, nie stać z kłamstwem na ustach, aby móć patrzeć w oczy i nie wstydzić się odbicia z lustra.
Raz tylko na tym świecie jesteś więc, przeżyj życie swoje jak tylko zechcesz, idź do przodu i nie oglądaj się za siebie, bo nie patrzać za siebie dalej dojdziesz. Już rozumiem teraz coś, nie umiem spać teraz, twój obraz w głowie się zaciera.. to smutne gdy kolejne złudzenie umiera :( Pamiętam twoje oczy, niebieskie tak wielce głębokie. Ich spojrzenie tajemnicze kojarzące się z obłokiem. Pamiętam twoje oczy, jak fale morskie, spienione tak bardzo kochane i nigdy nie odmienione ... ahh te twoje oczy. Chciałabym widywać je codziennie .. i napewno nie zauważyłeśś ze są obserwowane przez ze mnie. Jesteś? niech sprawdzę, niech Cię dotknę, przytulę, pocałuję ... Jestes? Mam Ciebie obok siebie, pojawiłeś się tak niespodziewanie w moim życiu, już nie wierzyłam że mogę jeszcze kogoś poznać. Pojawiłeś się nagle wszystko się odmieniło ... przegnałeś chmury które zgromadziły się nade mną, sprawiłeś że uśmiech znów pojawił się na mej twarzy. Jestes? Jak to dobrze. Dziękuje Ci za to i mam nadzieję że już zawsze będziesz :* Życie moje to mój dom, rodzina nawet przechodząca ulicą nieznajoma dziewczyna. To las za miastem, za lasem wioska. Łąka kwieścista, rzeka beztroska, twók oddech, uśmiech i szlochanie, wspólne zabawy, muzyki granie to wszystko co wiemy i odczuwamy. Szkoda że czasu tak mało mamy :( Miłośc to bul i kajdany. Z miłością spotkasz się wszędzoe. Miłość to troski i rany. A jednak miłość to szczęśćie :] Był w moim życiu jeden dzień, w którym Cię poznałam. Tylko ten dzień liczy się, bo wtedy Cię pokochałam 
|
2007-12-05 21:13:28 >> . Tak często Cię widzę Choć tak rzadko spotykam Smaku Twego nie znam Choć tak często Cię mam na końcu języka Jeśli u mnie zasypiasz To tylko w kącie mojej głowy Jeśli ubrana To tylko do połowy A kiedy już Cię prawie znam I łapie Cię za rękę by imię Twoje zgadnąć Potykam się na sznurowadle Bo Ty tak pięknie pachniesz Kiedy przechodzisz pod oknem Śmiejesz się w głos Nie obchodzi Cię to Czy ustoję czy upadnę udupienie totalne Niewiasty nosisz imię Ile Cię trzeba dotknąć razy żeby się człowiek poparzył? Ale tak żeby już więcej ani razu Żeby już więcej za nic Żeby już więcej nie miał odwagi No ile razy?! Happysad- Długa droga w dół Rzeszów- pamiętny koncert. Tak dawno cokolwiek tu pisałam, tak dawno tu w ogóle zaglądałam.. a tu już blisko nowego roku. Czeka mnie jeszcze wymiana z Węgrami. Szczęśliwego Nowego Roku ;* bierzcie życie takim jakie jest, nie starajcie się go zmieniać na lepsze, czasem się nie da.. Kocham Cię Marcinku ;* to już rok! skomentuj (0) 2007-04-14 22:16:52 >> Mówisz, że jesteś taki mądry Bo już tyle przeżyłeś Że nie ma takiej rzeczy, której nie doświadczyłeś Powiedz mi, czy kiedykolwiek widziałeś Puste oczy człowieka, który zobojętniał na wszystko? Powiedz, czy kiedykolwiek Zaznałeś bólu, po stracie bliskiej Ci osoby? Powiedz czy choć raz Kochałeś tak mocno, że miłość przerodziła się w obsesję? Powiedz, czy wiesz jak wygląda krew spływająca po ręce, gdy dusza krzyczy o wolność? Powiedz czy kiedykolwiek widziałeś łzy małej dziewczynki, która stoi nad grobem matki i wie, że została sama na świecie? Jeśli spytasz tego starca, nieszczęśliwie zakochaną, zrozpaczonego człowieka I tej małej dziewczynki której łzy jeszcze nie wyschły na grobowej płycie Kto z was będzie mądrzejszy Kogo bardziej doświadczyło życie? Jak myślisz, jaka będzie odpowiedź? http://blog.tenbit.pl/myyyyyysia (tu link ze zdjęciem, net mi słabo chodzi i nie chciało się dodać) To moja nowa pociecha, moje kochanie małe. Zawsze ze mną, nie ważne czy noc czy dzień, nigdy nie ma mnie dość. Zawsze wysłucha .. Prawdziwy przyjaciel ;] skomentuj (1) 2007-03-19 19:02:37 >> Aleja Pełna Róż Kiedyś połączyła dwie dusze On był dla niej Nadzieją Ona dla niego Zwycięstwem Razem patrzyli w stronę słońca I przelewali dusze z ust do ust Tonąc w różanym zapachu Byli jednością, Wspólnym oddechem Jedną łzą Lubili tańczyć w świetle księżyca Kiedy róże odwracały się w ich stronę I pletli razem wianki Z których budowali przyszłość Ale róże nie były wieczne Płatki zaczęły opadać A Słońce nie było już radosne I ona straciła Nadzieję A On nie wierzył w Zwycięstwo Na rozstajach dróg Zostawili miłość eh, piękne. i to raczej tyle ... skomentuj (3) 2007-01-09 20:43:33 >> Bo miłość mój drogi to: To chcieć czynić drugiego wolnym, a nie uwodzić go, to uwolnić go z jego więzów, jeśli pozostawał więźniem, Aby on także mógł powiedzieć: "kocham ciebie", nie będąc do tego zmuszonym nieposkromionymi pragnieniami. Kochać to wejść do drugiego, jeśli otwiera tobie bramy swego tajemniczego ogrodu, po drugiej stronie okrężnych dróg, kwiatów i owoców zrywanych na skarpie, Tam, gdzie zadziwiony potrafisz wyksztusić: to "ty", moje kochanie, ty jesteś moją jedyną... Kochać to chcieć ze wszystkich sił dobra drugiej osoby nawet z pominięciem siebie, to czynić wszystko, by ona wzrastała i rozwijała się Stając się z każdym dniem człowiekiem jakim być powinna a nie takim, jakiego chciałbyś ukształtować według swoich marzeń. Kochać to ofiarować swoje ciało, a nie zabierać ciała drugiej osoby, lecz przyjąć je gdy daje siebie, To skoncentrować siebie i wzbogacić, aby ofiarować ukochanej całe swoje życie skupione w ramionach twojego "ja", co znaczy więcej niż tysiące pieszczot i szalonych uścisków, Kochać to ofiarować siebie drugiej osobie, nawet jeśli ona przez moment się wzbrania To dawać nie licząc tego, co inny ci daje, płacąc bardzo drogo, nie domagając się zwrotu. Największa miłość wreszcie to przebaczyć, gdy ukochana niestety odchodzi, usiłując oddać innym to, co przyrzekła tobie. Kochać to zastawić stół, aby przy nim zasiadł twój gość i nie sądzić, że możesz obejść się bez niego, Ponieważ pozbawiony żywności, jaką on ci przynosi, na twoje świąteczne przyjęcie nie postawisz dań królewskich lecz tylko suchy chleb biedaka. Kochać to wierzyć drugiej osobie i ufać jej, wierzyćs w jej ukryte siły, w życie które posiada, jakiekolwiek byłyby kamienie do usunięcia dla wyrównania drogi. To zdecydować się rozsądnie i odważnie wyruszyć na drogi czasu, nie na sto, tysiąc czy dziesięć tysięcy dni, ale na pielgrzymkę, która się nie skończy, bo jest pielgrzymką, która trwać będzie ZAWSZE. Powinienem ci to powiedzieć, aby oczyścić twe marzenia, że kochać to zgodzić się na cierpienie, śmierć sobie samemu, aby żyć i ożywiać, Ponieważ tylko ten, kto może bez bólu zapomnieć o sobie dla drugiego, może wyrzec się życia dla siebie tak, żeby nie umarło w nim cokolwiek z niego. Kochać wreszcie to jest to wszystko, o czym powiedziano i jeszcze więcej, Bo kochać to otworzyć się na nieskończoną MIŁOŚĆ, to pozwolić się kochać, być przejrzystym wobec tej MIŁOŚĆI, która zawszę w porę. To jest, o wzniosła Przygodo, pozwolić Bogu kochać tego, którego ty w sposób wolny decydujesz się kochać! ehh, piękne, oczywiście jak dla kogo. Mi się bardzo podoba, może dla tego, że teraz mam tzw. "motyle w brzuchu", wspaniałe uczucie, wiecie? Eh i wreszcie je poczułam i patrze na życie przez różowe okulary i wszystko wydaje się piękne. Złe chwile dokładnie z Nowym Rokiem poszły w zapomnienie, przynajmniej mam taka nadzieje. To co złe zostawiłam za sobą i czekam na lepsze chwile, której napewno nastąpią. Trzeba mieć nadzieję :) a teraz Ty się tylko liczysz dla mnie ... M :*** skomentuj (3) 2006-12-24 12:32:57 >> Szczęścia, radości... niekończącej się wesołości ;) Pogody ducha... usmiechu od ucha do ucha Tysiące prezentów... Rodziców "prze" agentów = ] Wspaniałych przyjaciół i spełnienia marzeń ;) zyczy Wam Pati Już święta ... Ale ten czas szybko leci i tak to całe życie, z chwili na chwile. Hmm, jak narazie jestem bardzo szczęśliwa, ale to tylko te chwile, zobaczymy jak dalej będzie. Byle do przodu. Moja Ewa ma dzisiaj urodziny. Życze jej wszystkiego co najlepsze, by kochała i była kochaną (już jest przeze mnie ), by dostała dużo dużo szczęścia i nie musiała go długo szukać i by jej marzenia się spełniły ... bo przecież marzenia są do spełnienia :) Mój Skarbie [M] :**** skomentuj (7) 2006-12-12 21:21:16 >> Powiadają, że pewnego razu spotkały się na Ziemi wszystkie uczucia i cechy ludzkich istot. Gdy Znudzenie ostentacyjnie ziewnęło po raz trzeci, Szaleństwo, jak zwykle obłędnie dzikie, zaproponowało: - Pobawmy się w chowanego! Intryga, niezmiernie zaintrygowana, uniosła tylko lekko brwi, a Ciekawość, nie mogąc się powstrzymać, spytała z typowym dla siebie zainteresowaniem: - W chowanego? A co to takiego? - To zabawa - wyjaśniło żywo Szaleństwo - polegająca na tym, iż ja zakryje sobie oczy i powolutku zacznę liczyć do miliona. W międzyczasie wy wszyscy dobrze się schowacie, a gdy skończę liczyć, moim zadaniem będzie was odnaleźć. Pierwsze z was, na którego kryjówkę trafię, zajmie moje miejsce w następnej kolejce. Podekscytowany Entuzjazm zaczął tańczyć w towarzystwie Euforii, Radość podskakiwała tak wesolutko, iż udało się jej przekonać do gry Wątpliwość, a nawet Apatię, której nigdy niczym nie dało się zainteresować. Jednakże nie wszyscy chcieli się przyłączyć. Prawda wolała się nie chować, w końcu i tak zawsze ją odkrywano. Duma stwierdziła, że zabawa jest głupia, ale tak naprawdę w głębi duszy gryzło ją, iż pomysł wyszedł od kogoś innego. Tchórzostwo z kolei nie chciało ryzykować. - Raz, dwa, trzy - zaczęło liczyć Szaleństwo. Najszybciej schowało się Lenistwo, osuwając się za pierwszy lepszy napotkany kamień. Wiara pofrunęła do nieba, a Zazdrość ukryła się w cieniu Triumfu, który z kolei wspiął się o własnych siłach hen! na sam szczyt najwyższego drzewa. Wspaniałomyślność długo nie mogła znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca, gdyż wszystkie kryjówki wydawały się jej idealne dla przyjaciół: krystalicznie czyste jezioro było wymarzonym miejscem dla Piękności, dziupla - w sam raz dla Nieśmiałości, motyle skrzydła stworzono dla Zmyslowości, powiew wiatru okazał się natomiast najlepszy dla Wolności. W końcu Wspaniałomyślność schowała się za promyczkiem słońca. Z kolei Egoizm znalazł sobie, jak sadził, wspaniałe miejsce: wygodne i przewiewne, a co najważniejsze - przeznaczone tylko, tylko dla niego. Kłamstwo schowało się na dnie oceanów, a może skłamało i tak naprawdę ukryło się za tęczą? Pasja i Pożądanie w porywie gorących uczuć wskoczyli w sam środek wulkanu. Niestety wyleciało mi z pamięci, gdzie skryło się Zapomnienie, lecz to przecież mało ważne. Gdy Szaleństwo liczyło dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć Miłość jeszcze nie zdołała znaleźć sobie odpowiedniego miejsca. W ostatniej chwili odkryła jednak zagajnik dzikich róż i schowała się wśród ich krzaczków. - Milion - krzyknęło na końcu Szaleństwo i dziarsko zabrało się do szukania. Od razu, rzecz jasna, odnalazło schowane parę kroków dalej Lenistwo. Chwilę potem usłyszało Wiarę rozmawiającą w niebie z Panem Bogiem. W ryku wulkanów wyczuło natomiast obecność Pasji i Pożądania. Następnie, przez przypadek, odnalazło Zazdrość, co szybko doprowadziło je do kryjówki Triumfu. Egoizmu nie trzeba było wcale szukać, gdyż jak z procy wyleciał ze swej kryjówki, kiedy okazało się, iż wpakował się w sam środek gniazda dzikich os. Trochę zmęczone szukaniem Szaleństwo przysiadło na chwilę nad stawem i w ten sposób znalazło Piękność. Jeszcze łatwiejsze okazało się odnalezienie Wątpliwości, która, niestety, nie potrafiła się zdecydować, z której strony płotu najlepiej się ukryć. W ten sposób wszyscy zostali znalezieni: talent wśród świeżych ziół, Smutek - w przepastnej jaskini, a Zapomnienie... cóż, już dawno zapomniało, iż bawi się w chowanego. Do znalezienia pozostała tylko Miłość. Szaleństwo zaglądało za każde drzewko, sprawdzało w każdym strumyczku, a nawet na szczytach gór i już, już miało się poddać, gdy odkryło niewielki różany zagajnik. Patykiem zaczęło odgarniać gałązki... Wtem wszyscy usłyszeli przeraźliwy okrzyk bólu. Stało się prawdziwe nieszczęście! Różane kolce zraniły Miłość w oczy. Szaleństwu zrobiło się niezmiernie przykro, zaczęło prosić, błagać o przebaczenie, aż w końcu poprzysięgło zostać przewodnikiem ślepej z jego winy przyjaciółki. I to właśnie od tamtej pory, od czasu, gdy po raz pierwszy bawiono się na Ziemi w chowanego, Miłość jest ślepa i zawsze towarzyszy jej Szaleństwo. To opowiadanie jakoś szczególnie mi się podoba, może dlatego że patrzę inaczej już na świat, dużo się zmieniło i to na lepsze. Mam nadzieję, że długo tak potrwa, chociaż nie chce wpaść w jakąś rutynę która by mi się znudziła, tego nie chcę. Marzenia są jednak do spełnienia .. może nie marzenia, ale można uzyskać odrobinę szczęścia, a dla niektórych będzie to już bardzo dużo. Nie chce zapeszać, ale oby tak dalej, bo ... "W życiu piękne są tylko chwile (...)" skomentuj (3) 2006-11-04 13:38:40 >> Po piaszczystej drodze szła niziutka staruszka. Chociaż była już bardzo stara, to jednak szła tanecznym krokiem, a uśmiech na jej twarzy był tak promienny, jak uśmiech młodej, szczęśliwej dziewczyny. Nagle dostrzegła przed sobą jakąś postać. Na drodze ktoś siedział, ale był tak skulony, że prawie zlewał się z piaskiem. Staruszka zatrzymała się, nachyliła nad niemal bezcielesną istotą i zapytała: "Kim jesteś?" Ciężkie powieki z trudem odsłoniły zmęczone oczy, a blade wargi wyszeptały: "Ja? ... Nazywają mnie smutkiem" "Ach! Smutek!", zawołała staruszka z taką radością, jakby spotkała dobrego znajomego. "Znasz mnie?", zapytał smutek niedowierzająco. "Oczywiście, przecież nie jeden raz towarzyszyłeś mi w mojej wędrówce. "Tak sądzisz ..., zdziwił się smutek, "to dlaczego nie uciekasz przede mną. Nie boisz się?" "A dlaczego miałabym przed Tobą uciekać, mój miły? Przecież dobrze wiesz, że potrafisz dogonić każdego, kto przed Tobą ucieka. Ale powiedz mi, proszę, dlaczego jesteś taki markotny?" "Ja ... jestem smutny." odpowiedział smutek łamiącym się głosem. Staruszka usiadła obok niego. "Smutny jesteś ...", powiedziała i ze zrozumieniem pokiwała głową. "A co Cię tak bardzo zasmuciło?" Smutek westchnął głęboko. Czy rzeczywiście spotkał kogoś, kto będzie chciał go wysłuchać? Ileż razy już o tym marzył. "Ach, ... wiesz ...", zaczął powoli i z namysłem, "najgorsze jest to, że nikt mnie nie lubi. Jestem stworzony po to, by spotykać się z ludźmi i towarzyszyć im przez pewien czas. Ale gdy tylko do nich przyjdę, oni wzdrygają się z obrzydzeniem. Boją się mnie jak morowej zarazy." I znowu westchnął. "Wiesz ..., ludzie wynaleźli tyle sposobów, żeby mnie odpędzić. Mówią: tralalala, życie jest wesołe, trzeba się śmiać. A ich fałszywy śmiech jest przyczyną wrzodów żołądka i duszności. Mówią: co nie zabije, to wzmocni. I dostają zawału. Mówią: trzeba tylko umieć się rozerwać. I rozrywają to, co nigdy nie powinno być rozerwane. Mówią: tylko słabi płaczą. I zalewają się potokami łez. Albo odurzają się alkoholem i narkotykami, byle by tylko nie czuć mojej obecności." "Masz rację,", potwierdziła staruszka, "ja też często widuję takich ludzi." Smutek jeszcze bardziej się skurczył. "Przecież ja tylko chcę pomóc każdemu człowiekowi. Wtedy gdy jestem przy nim, może spotkać się sam ze sobą. Ja jedynie pomagam zbudować gniazdko, w którym może leczyć swoje rany. Smutny człowiek jest tak bardzo wrażliwy. Niejedno jego cierpienie podobne jest do źle zagojonej rany, która co pewien czas się otwiera. A jak to boli! Przecież wiesz, że dopiero wtedy, gdy człowiek pogodzi się ze smutkiem i wypłacze wszystkie wstrzymywane łzy, może naprawdę wyleczyć swoje rany. Ale ludzie nie chcą, żebym im pomagał. Wolą zasłaniać swoje blizny fałszywym uśmiechem. Albo zakładać gruby pancerz zgorzknienia." Smutek zamilkł. Po jego smutnej twarzy popłynęły łzy: najpierw pojedyncze, potem zaczęło ich przybywać, aż wreszcie zaniósł się nieutulonym płaczem. Staruszka serdecznie go objęła i przytuliła do siebie. "Płacz, płacz smutku.", wyszeptała czule. "Musisz teraz odpocząć, żeby potem znowu nabrać sił. Ale nie powinieneś już dalej wędrować sam. Będę Ci zawsze towarzyszyć, a w moim towarzystwie zniechęcenie już nigdy Cię nie pokona." Smutek nagle przestał płakać. Wyprostował się i ze zdumieniem spojrzał na swoją nową towarzyszkę: "Ale ... ale kim Ty właściwie jesteś?" "Ja?", zapytała figlarnie staruszka uśmiechając się przy tym tak beztrosko, jak małe dziecko. "JA JESTEM NADZIEJA!" Mieć nadzieję to już dla mnie za dużo. Miało to minąć, a te problemy są nowe i caraz to większe. Długo mnie tu nie będzie, no chyba, że szybciej sobie poradzimy z tymi kłopotami. Ewa ;*** skomentuj (3) |
|
